Spojrzenie na imprezy sportowe z perspektywy zawodnika. Głównie maratony rowerowe na orientację, ale nie tylko...
poniedziałek, 21 września 2015
Zażynek 2015 z rekordem trasy
Zażynek to w wersji kolarskiej trzystukilometrowa, terenowa przygoda z lekką nutką orientacji w tle. Rajd odbywa się w Puszczy Knyszyńskiej, a oprócz wersji rowerowej jest też piesza z dystansem „tylko” 100 kilometrów. Bazą tegorocznej edycji był Supraśl i już to było dla mnie wymowne. Na rowerze gościłem tam dwukrotnie i zawsze były to poważne sprawy. Dwa lata temu jadłem tam obiad na Maratonie Rowerowym Dookoła Polski (MRDP), a kilka miesięcy wcześniej przejeżdżałem tam na swojej próbie 900 km non stop.
Nie do końca wiedząc czego mogę się spodziewać w bazie zawodów do jedzenia postawiłem na pełne, samodzielne zaopatrzenie. Sprawę mocno ułatwiała formuła rajdu. Trasa składała się z 4 wyznaczonych pętli, w kolejności 100 km, 50 km, 100 km i na koniec 50 km. Po każdej z nich meldowaliśmy się w bazie. Jako, że przed startem pogoda nie była upalna, przyjąłem zasadę aby na każdej pętli mieć płynów w ilości 0,5 litra na godzinę + 0,5 litra zapasu oraz jedzenie w ilości „jeden” na godzinę. Ten „jeden” to coś z zestawu: kanapka, banan, baton. Dodatkowo na każdą pętlę stukilometrową brałem saszetkę żelu energetycznego. Z racji moich problemów z kręgosłupem istotne było, aby na tak długi dystans nie brać plecaka i to się udało, wystarczyła nerka.
Po rozdaniu map na pierwszy etap, małe zaskoczenie. Po pierwsze oprócz mapy dostaliśmy szczegółowy, słowny opis trasy w stylu: „za X kilometrów skręć w lewo przy Y”, po drugie mapa nie grzeszyła czytelnością. Dodatkowo organizatorzy uprzedzali na starcie, że aktualność mapy jest słaba. Nie mając opisu musiałbym podczas jazdy używać linijki mierząc dystans na mapie i porównując go z licznikiem. Postanowiłem przynajmniej zacząć jechać bazując na tekście, a potem „się zobaczy”. Ruszyłem w miarę zachowawczo, ale okazało się, że reszta stawki porusza się jeszcze bardziej spokojnie. Byłem, więc na początku. Po 1 kilometrze, jeszcze w samym Supraślu zauważam, że źle pojechałem, opis mówił, żeby przejechać rondo, ale nie wspominał, żeby skręcić na nim w prawo. Taki sam błąd popełnili wszyscy inni. Poczekałem chwilę na resztę, aby wspólnie wrócić na trasę. Po złapaniu właściwego kierunku wszedłem na swoje tempo. Szybko się okazało, że jest ono za szybkie dla reszty zawodników. Opis nadal okazywał się mało precyzyjny, a mapy wciąż nie czułem. Wydawało mi się, że jest ona trochę niezorientowana na północ, dodatkowo coś mi nie pasowało ze skalą. W połowie dystansu do miejscowości Królowy Most zwolniłem i poczekałem na resztę stawki, aby skonfrontować swój pomysł na trasę. Chwilę pojechaliśmy razem, odnalazłem się na mapie, zaczęło mi się powoli wszystko zgadzać. Wróciłem do swojej prędkości zostawiając resztę powoli w tyle. Trasa prowadziła szerokimi drogami szutrowymi, w tym roku wiele z nich stało się wprost „szutrowymi autostradami” ujmując trochę z klimatu, ale dodając mi dużej frajdy z jazdy. Lubię się rozpędzić na takiej drodze, trzymać prędkość i słuchać szumu opon przecinających żwirową nawierzchnię. W miejscowości Józefowo znowu konsternacja, niedokładny opis. Za ostatnimi zabudowaniami mieliśmy skręcić w lewo, w rzeczywistości było to przed kilkoma zagrodami kończącymi wieś. Rezultat to około kilometr nadrobionej przeze mnie trasy, ku zdziwieniu nikogo z konkurentów nie widziałem wracając na właściwą drogę. Od tego momentu starałem się zachować dystans do słowa pisanego i zawsze weryfikować go z tym co będę widział na mapie. Zasadniczo to strategia sprawdziła się bardzo dobrze, a ilość pomyłek była już niewielka. Duży błąd popełniłem jeszcze pod koniec pierwszej pętli gubiąc trasę i dojeżdżając aż do szosy krajowej prowadzącej do przejścia w Bobrownikach. Koniec pętli to kilkukilometrowa, asfaltowa prosta, którą jechałem w przeciwnym kierunku na wspominam już MRDP. To był dobry moment na naładowanie się żelem, zacznie działać akurat jak będę ruszał na drugi etap.
W bazie melduję się 4 godziny i 5 minut po starcie. Pit stop zajął mi 10 minut, a polegał na zmianie koszulki na długi rękaw, załadowaniu jedzenia, zalaniu bidonów, założeniu baterii do czołówki i pobraniu mapy. Pierwsza pętla była szybka, druga jednak średnią przejazdu obniżała. Przede wszystkim ze względu na piach, którego duże ilości znajdywały się na drogach we wschodniej części etapu. To niedobrze pomyślałem wtedy, ponieważ ostatni etap wiedzie tak samo jak drugi tylko, że w drugą stronę. Na sam koniec będę się użerał z piachami. Nawigacyjnie jest dużo łatwiej i po przeszło 2 godzinach znowu jestem w bazie. Organizatorzy zaczynają prosić, abym zjadł obiad. Dla mnie jest za wcześnie, jestem znany z tego, że na ultrazawodach muszę zjeść ciepły posiłek, ale jestem przyzwyczajony, że on wychodzi pomiędzy 250 a 350 kilometrem.
Oprócz standardowych czynności w bazie dodatkowo poświęcam czas na wyczyszczenie łańcucha i jego smarowanie. Trzecia pętla to znowu 100 kilometrów. Kończy się już zachód słońca, więc za kilkanaście kilometrów zacznie się nocna jazda. Początek jest bardzo szybki, w dużej części po asfaltach, akurat kiedy muszę zapalić przednią lampkę zaczyna się szuter. Lubię jeździć po zmierzchu, ale na szosie. W terenie problem jest taki, że łatwiej o niespodziewaną przeszkodę, aby ją zobaczyć przy dużej prędkości trzeba mieć albo bardzo mocną lampkę, albo po prostu tak szybko nie jeździć. Moja lampka jest świetna na asfaltowe jazdy, w terenie „daję radę”, ale pełnego komfortu nie czuję. Mimo wszystko liczę, że na tych ubitych szutrach mało co mnie zaskoczy. Trasa tego etapu wydaje się jeszcze bardziej łatwa nawigacyjnie, ale też musi być ładna widokowo z racji podjazdów i otwartych terenów jakie się trafiają. Szkoda, że dane mi było tam jechać akurat w nocy. Pod koniec pętli temperatura już mocno spada, więc przyspieszam trochę aby się rozgrzać.
W bazie organizatorzy wciąż chcą, żebym zjadł obiad, ale teraz to już mi się nie opłaca. Za mało kilometrów do końca zostało. Znowu się cieplej ubieram, uzupełniam zapasy i ruszam. Jest 10 minut przed godziną 23. Jadąc przed podsupraślaskie łąki przedzieram się przez mgłę. Czuć wilgoć, która potęguję uczucie chłodu, jest trochę ponad 10 stopni ciepła. 5 kilometrów po starcie, na mostku mijam trzech rowerzystów jadących w przeciwnym kierunku. Oni kończą drugą pętlę, odpowiadając, że ja mam już 250 km w nogach kwitują to krótko „Grubo!”. Ja zdaje sobie sprawę, że będą mieli ciężko zmieścić się w limicie czasu, połówkę zrobią tuż przed połową czasu, a im dalej tym wolniej się jedzie. Natomiast mi wciąż jedzie się dobrze, utrzymuję swoje tempo, niższe oczywiście niż na początku, ale pilnuję, żeby utrzymywać średnią prędkość około 25km/h. W mocy w nogach pomaga mi na pewno żel, który zażyłem przed końcem trzeciej pętli oraz zapchanie żołądka pysznym ciastem drożdżowym, które było serwowane w bazie. Po godzinie zaczynają się piachy, ale jakoś gładko po nich przejeżdżam. Im bliżej mety to czas jakoś szybciej biegnie. Ostatnie 4 kilometry to już sprint, wyciskam jeszcze trochę zapasów skumulowanej energii.
Na mecie melduję się po 13 godzinach i 14 minutach. Szczerze mówiąc jakbym miał jechać jeszcze jedną pętlę to bym pojechał. Sam jestem tym faktem zdziwiony nawet teraz, pewnie „za wolno” jechałem źle wyliczając rezerwy siły :) Dodatkowo jeszcze okazało się, że pobiłem swój życiowy dystans na rowerze MTB o prawie 50 kilometrów.
Polecam tereny Puszczy Knyszyńskiej, zaskoczyły mnie one. Nie spodziewałem się, że krajobraz jest tam pofałdowany, oferując ciekawe krótkie podjazdy. Całokształt dopełniają wsie, często z brukiem na drodze i drewnianymi chatami. Na Zażynek kiedyś na pewno chętnie wrócę, ale poczekam raczej, aż ktoś wpierw pobije mój czas.
sobota, 1 września 2012
Bałtyk Bieszczady Tour SOLO w 43h 29min
![]() |
| Odbiór pucharu. Autor: Marcin Nalazek |
Bałtyk Bieszczady Tour to ultramaraton kolarski rozgrywany na dystansie 1008 km na trasie ze Świnoujścia do Ustrzyk Górnych. Limit czasu określony jest na 72h. Zawody odbywają się przy nieograniczonym ruchu ulicznym, a na trasie rozstawionych jest 14 punktów kontrolnych. Rozgrywka toczy się w dwóch kategoriach: OPEN - dozwolone jest formowanie grup do 15 kolarzy oraz SOLO - cały wyścig musi być przejechany indywidualnie.
Decyzję o starcie podjąłem pod koniec czerwca po tym jak zdobyłem kwalifikację przejeżdżając 550 km w 24-godzinnym Śląskim Maratonie Rowerowym.
To tyle tytułem wstępu. Nie napiszę typowej relacji, a raczej swego rodzaju poradnik. Skupię się na pozornie nieznaczących szczegółach, które być może miały wpływ na przejechanie przeze mnie BBT.
Wybór kategorii
Właściwie od początku nie miałem wątpliwości jaką kategorię wybrać. Większość treningów przejeżdżam sam. W zawodach na orientację lubię jeździć indywidualnie i nie dostosowywać się do czyjegoś tempa. W peletonie miewam problemy z utrzymaniem ciągłego skupienia i uważania, aby nie najechać komuś na koło. Nie bez znaczenia jest też fakt, że przy hipotetycznym przejechaniu kategorii OPEN czułbym pewien niedosyt.
Treningi
Praktycznie nie prowadziłem specjalnego planu treningowego pod kątem startu w BBT. W pierwszej części sezonu nastawiałem się na orientację. Śląski Maraton Rowerowy zrobiłem niejako z marszu, w połowie lipca wziąłem udział w ostatnich zawodach na orientację i od tamtego czasu jeździłem tylko na szosie. W tygodniu co 2, 3 dni robiłem wieczorne treningi 40-60 km głównie interwały i jazda w II strefie tętna. Trzy tygodnie przed startem odbyłem weekendowy wyjazd pod Krakowa jako symulacja jazdy w nocy (piątek-sobota: 300km, sobota: 75 km, niedziela: 300km). Tydzień później zrobiłem intensywny trening na trasie 120 km celem utrzymania stałego mocnego tempa przez cały dystans. Ostatni weekend to towarzyskie dwa razy po 60 km. Po tym na rower już nie wsiadałem.
Uwzględniając wszystkie treningi, zawody i dojazdy na starcie BBT 2012 miałem przejechane w tym roku około 6500 km na rowerze.
Dieta
W ciągu ostatniego półtora miesiąca postanowiłem więcej jeść. Przytyłem specjalnie około 1,5 kg. Dwa, trzy tygodnie przed nie szczędziłem tłustych potraw. Ta swoista dieta to wyłącznie mój wymysł, nie znalazłem jej w żadnej publikacji. Pomyślałem, że w ten sposób organizm będzie miał co spalać ma długich przelotach pomiędzy punktami. Dodatkowo od wiosny stosuję suplementację Artresanem Active, którą zwiększyłem do 4 tabletek dziennie na miesiąc przed zawodami.
Przygotowania techniczne
Tydzień przed startem nabyłem lemondkę Tranz-X JD TB01. Co było trochę późno, ponieważ zabrakło czasu na oswajanie się z nią i jej ustawianie. Zakupiłem dodatkowy zasilacz do Garmina na baterie AA oraz torbę na ramę Topeak TriBag, głównie celem trzymania owego zasilacza.
Całą trasę wyścigu wyznaczyłem w garminowym Mapsource i wygrałem do GPSa, dzięki temu miałem nawigację nie po śladzie, ale wskazującą konkretne skrzyżowania i ulice. Jako oświetlenia przedniego używałem Cateye HL-EL540 Econom Force, za tylnie robiła Sigma Tail Blazer.
Bagaż był rozłożony w następujący sposób: W torbie podsiodłowej znajdowały się: dętka, łyżki do opon, łatki, smar, multitool. W torebce Topeak na ramie: baterie do GPSa, dokumenty. Resztę wiozłem do nerki, którą zawsze bardzo chwalę. Umiejętne zapięcie nie uciska brzucha i praktycznie jej nie czuć, a dzięki temu kręgosłup nie ma dodatkowego obciążenia. W nerce umieściłem: kurtkę przeciwdeszczową, skuwacz do łańcucha, dodatkową dętkę, zipy (na wszelki wypadek), jeden żel na czarną godzinę, rękawki, kilkanaście ciastek zbożowych, rozpuszczalny izotonik Isostar Powertabs, Sudocrem. Do roweru oczywiście przypięta była pompka.
Za nawodnienie robiły dwa bidony: litrowy i 0,7 litra wypełnione na starcie izotonikiem.
Tuż przed startem
Postanowiłem do Świnoujścia przyjechać już w czwartek, aby się wyspać na miejscu i na spokojnie dokonać ostatnich przygotowań w piątek. Posunięcie było bardzo dobre, bo o ile pierwsza noc była spokojna to drugiej wykorzystałem tylko połowę, pojawiło się napięcie przedstartowe, ból brzucha i od 2 w nocy już nie spałem.
Taktykę ustaliłem następująco: zdefiniowałem w garminie alarm na wejście w III strefę tętna, celem nie wchodzenia na za wysokie obroty. Początek postanowiłem jechać maksymalnie tak, aby gps nie piszczał, dodatkowo miałem nie dokręcać na zjazdach. Dalsza część dystansu była wielką niewiadomą i miała wyjść "w praniu".
Od pewnego czasu oduczam się jeździć z licznikiem prędkości, teraz również nie miałem licznika, a w gps wyłączone pokazywanie prędkości. Dzięki temu jeżdżę na własne odczucia, a nie na przykład na utrzymanie wyznaczonej średniej. Nie stresuję się również gdy prędkość jest za niska lub nie zwalniam, gdy wydaje się za wysoka.
Cały dystans chciałem przejechać na izotonikach, stąd Isostar miałem przy sobie, aby zaprawiać bidon jeśli na punkcie byłaby tylko woda. Miałem również zamiar jeść wszystko co było podawane na punktach.
Ubrany byłem w krótkie spodnie i nogawki 3/4. Na spodzie miałem bieliznę termoaktywną z długim rękawem, a na to koszulkę rowerową.
Mój start wyznaczono na 9:12 co oznaczało długie czekanie po przejeździe honorowym. Starczyło czasu na odwiedzenie Biedronki i kilkukrotne skorzystanie z toalety.
Osoby o których będę wspinał dalej to: Daniel Śmieja (numer startowy: 4) Marcin Koseski (6), Marcin Nalazek (7), Łukasz Lewandowski (23), Łukasz Drażan (25). Startowaliśmy co minutę w kolejności numerów startowych, mój numer to 24.
Start - PK1 Płoty 9:12 - 11:43 (dystans według organizatora: 76km, średnia całkowita uwzględniająca postoje również na punktach według czasów zameldowania na punktach: 30,4km/h)
Wreszcie nadeszła moja kolej. Miałem dużą niewiadomą czy dobrze sobie ustawiłem lemondkę. Regulacje trwały do ostatniej chwili. Pierwszy odcinek pokazał, że ustawienie było prawidłowe. Ruszając powoli wchodziłem w tempo. Pogoda była sprzyjająca, prawie bez wiatru, temperatura około 17 stopni, czasami niewielki deszcz. Właściwie do Wolina wyprzedzałem kolejnych zawodników, również Daniela Śmieję (a dlaczego o tym wspominam będzie dalej). W Wolinie niespodzianka, tuż przede mną most się obrócił celem przepuszczanie przepływającego statku. Dojeżdżają zawodnicy, których wyprzedziłem. Zanim most powrócił do przejezdnej pozycji minęło przeszło 5 minut.Przy zjeździe z krajowej trójki jadę już sam nie mając nikogo w zasięgu wzroku, co jakiś czas mijam tylko kolejnych zawodników, ale różnica prędkości pomiędzy nami jest spora. Większość dystansu przejeżdżam na lemondce. Dzięki GPSowi na punkt trafiam bez żadnych problemów. Na liście z czasami okazuje się, że moje tempo było zbliżone do reszty znajomych i zachowały się różnice ze startu. Wyróżniał się tyko Łukasz L., który prawie doszedł pierwszych zawodników SOLO. Na punkcie banan, który zjadam od razu i drożdżówka, którą biorę na drogę. Z napojów tylko woda, którą uzupełniał litrowy bidon i wrzucam pastylki izotonika.
PK1 Płoty - PK2 Drawsko Pomorskie 11:43 - 13:35 (54 km, 28,9 km/h)
Trasa dosyć nudna, mijam tylko jedną grupę OPEN. Wydaje mi się, że wszystkich, których miałem wyprzedzić z SOLO już wyprzedziłem, a reszta jedzie szybciej ode mnie. Ciekawym urozmaiceniem byli mijani zawodnicy łobezkiego ultramaratonu. Przy dojeździe do punktu mijam wyjeżdżającego Marcina K. i wymieniamy tylko poglądy o pędzącym Łukaszu L., który już jechał za Zdzisławem Kalinowskim, rekordzistą trasy, który wyruszył na kategorię SOLO jako pierwszy. Na punkcie dostajemy dwie kanapki i wodę. Załatwiam jeszcze potrzebę, schodzi mi się z wodą i wyprzedza mnie Daniel Śmieja.
PK2 Drawsko Pomorskie - PK3 Piła 13:35 - 17:00 (97 km, 28,4 km/h)
Wyprzedzenie mnie przez Daniela podziało na mnie bardzo motywująco. Omijam go już na wjeździe na DW175 i postanawiam nie dać się wyprzedzić po raz drugi. Piękna droga pośród drawskiego poligonu spowodowała, że zapomniałem o swoich postanowieniach i zacząłem dokręcać na zjazdach. Po wjechaniu na krajową "dziesiątkę" jechało mi się bardzo dobrze, chyba było z wiatrem, na dodatek pod sobą miałem bardzo dobry asfalt. Mijam Marcina K., który uzupełniał zapasy na stacji benzynowej jakieś 20 kilometrów przed Piłą. Był to jedyny odcinek podczas całego wyścigu, kiedy wypiłem całe dwa bidony. Na punkcie szykują się do odjazdu Łukasz Drażan i Marcin Nalazek. Czyli nie było tak źle, najwyraźniej ostatni odcinek trochę mnie podciągnąłem w klasyfikacji. Na punkcie był toi-toi z którego nie omieszkam skorzystać, gorąca herbata, której nie daję rady dopić do końca. Uzupełniam płyny w bidonach i z pakietu startowego zjadam na miejscu baton, resztą biorę w kieszeń.
PK3 Piła - PK4 Kruszyniec 17:00 - 19:50 (79 km, 27,9 km/h)
Na wyjeździe z Piły łapię autobus i jadę za nim kilkaset metrów, ale dziurawe drogi miasta wydawały mi się zbyt niebezpieczne na taką prędkość, na dodatek z tylnej kieszeni wyleciało mi jabłko i drożdżówka, które wziąłem na punkcie. Odcinek dosyć nudny, oprócz dwóch obwodnic: Wyrzyska na którą wjeżdżać nie można było w prezencie otrzymywało się odcinek bruku w mieście i spory podjazd oraz obwodnicę Nakła, która dozwolona była tutaj jednak zaliczałem czerwoną falę na każdym skrzyżowaniu ze światłami. Przy wjeździe na punkt mijam wyjeżdżającego zeń Łukasz L. w środku Łukasz D. i Marcin N. kończą obiad. Ja też korzystam z obiadu, ze swojego bagażu, który na mnie czekał wybieram bluzę i kamizelkę odblaskową, zakładam też dodatkowe, krótkie spodenki. Biorę nowy zapas izotonica, ponieważ cały poprzedni właśnie mi się skończył. Całość do wyjazdu z punktu zajęła mi około 50 minut.
![]() |
| Piła. Autor: Łukasz Drażan |
PK4 Kruszyniec - PK5 Toruń 19:50 - 23:26 (75 km, 21,1 km/h)
Odcinek pokonywany już po ciemku. Ruszam za Marcinem N i Łukaszem D. Niestety nie potrafię dostosować się do tempa, wydawało mi się trochę za wolne. Wyprzedzam obu i prowadzę. Na "dziesiątce" przed Toruniem mam kryzys snu, jest po godzinie 22, czyli zwykle wtedy kładę się spać. Droga prowadzi przez las, więc jest ciemno mijające z naprzeciwka samochody zmuszają mnie do mrużenia oczu. Przymknięte powieki już się tak łatwo nie podnoszą. Łukasz D., który tylko pozostał za mną wspominał później, że jechałem zygzakiem. Pobudza mnie wjazd do miasta, a właściwie latarnie na zachodniej obwodnicy Torunia. Na punkcie korzystam z kanapek i herbaty. Ponieważ przez pewien czas nie odczuwałem senności postanawiam po około 10 minutach ruszyć, tym bardziej, że Włocławek miał być bardzo blisko.
PK5 Toruń - PK6 Włocławek 23:26 - 1:16 (45 km, 24,5 km/h)
Najgorszy odcinek podczas wyścigu. Krajowa jedynka to droga śmierci dla rowerzysty, szczególnie o tej porze. Dużo kolein, czasami dziury, łaty na asfalcie, brudne pobocze, z boku co chwilę wyjazdy z budowanej autostrady, a w samym Włocławku nie kończąca się budowa głównej drogi. Senności już zupełnie nie czułem. Po dojeździe na punkt bardzo dużo osób towarzyszących, mnóstwo miłych pytań co potrzeba, ale jednak o tej porze taki natłok pytań był dla mnie trochę męczący. Mogę posilić się makaronem a'la gorący kubek, jest też cola. Dostaje ciasto. Jest wreszcie izotonic na punkcie. Według rozpiski Łukasz L. był na punkcie ponad godzinę przede mną. Po kilkunastu minutach chcę już ruszać. Łukasz, który ze mną dojechał na ten punkt postanawia jeszcze odpocząć. Czyli wracam do samotnej jazdy.
PK6 Włocławek - PK7 Gąbin 1:16 - 3:52 (60 km, 23 km/h)
Droga nad Wisłą, którą prowadziła trasą za dnia jest pewnie widokowa, w nocy niewiele było widać. Wreszcie nie mijały mi też praktycznie żadne samochody. W okolicznych wsiach mijam liczne rzesze młodzieży wracającej z imprez. Po rozjeździe w Soczewce jakość asfaltu znacznie się pogarsza. Na punkcie na stacji benzynowej czekają kanapki jest też kilku zawodników OPEN. Korzystam z posiłku i spędzam na punkcie kilkanaście minut. Do Łukasza tracę już tylko 40 minut.
PK7 Gąbin - PK8 Żyrardów 3:52 - 6:50 (72 km, 24,3 km/h)
Powoli zaczyna świtać. Przed Sochaczewem mijam ekipę OPEN, która ruszała przede mną na poprzednim punkcie. W centrum Sochaczewa zaczyna coraz mocniej padać. Zatrzymuję się i ubieram kurtkę przeciwdeszczową. Zaczyna się odcinek, który znam i który testowo miesiąc wcześniej przejechał. W Żyrardowie są już duże kałuże. Gdy dojeżdżam do punktu widzę, że jest tam Łukasz i cała czołówka, tak mnie to rozprasza, że zaliczam glebę na koleinie. Prędkość niewielka, ale ma zbity bok i przekręconą manetkę. To drugie udaje się naprawić, to pierwsze będzie boleć już do końca. Łukasz z ekipą rusza 5 minut przede mną, ja wolę zjeść makaron i na spokojnie napełnić bidony, tym bardziej, że kolejny odcinek jest dosyć długi.
PK8 Żyrardów - PK9 Wsola 6:50 - 11:10 (90 km, 20,8 km/h)
Leje coraz bardziej. Dobrze, że nie ma jazdy w terenie bo napęd już by zdychał. Jadę cały czas swoje z nadzieję na dogonienie czołówki. Na trasie z Grójca do Przybyszewa dostrzegam w oddali sylwetki kolarzy. Pomyślałem, żeby przycisnąć i zażyłem żel, który wiązłem od startu. Ledwie skończyłem tubkę i dojechałem do ronda przed Białobrzegami jak widzę, grupę zawodników stojących i Łukasza siedzącego pod sklepem. Okazuje się, że przed chwilą Łukasz za ostro wszedł w zakręt i wywrócił się co go trochę przymroczyło. Obrażeń zewnętrznych nie widać żadnych. Jednak miejscowi, który widzieli zdarzenie postanowili wezwać karetkę. Po konsultacjach z resztą zawodników postanawiam poczekać z poszkodowanym na karetkę. Pogotowie przejeżdża po około 8 minutach. Badania nie wykazują, żadnych urazów i po około 30 minutach ruszamy. Łukasz ma jechać za mną w regulaminowej odległości do Wsoli, gdzie czeka go konsultacja z lekarzem zawodów. Jakieś 10 minut przed punktem orientuję się, że Łukasza nie ma za mną. Dzwonię do niego, żeby się dowiedzieć, że złapał gumę, ale zdrowotnie jest ok. Na punkcie korzystam z zupy, robię sobie za mocną kawę, opowiadam lekarzowi o zajściu i zbieram się do wyjścia. Kiedy wychodzę z hotelu na punkt wjeżdża Łukasz.
PK9 Wsola - PK10 Iłża 11:10 - 13:08 (48 km, 24,4 km/h)
Odcinek z prowadził krajową 8-emką następnie przez centrum Radomia do krajowej 9-ątki. Dzięki GPS przejazd przez miasto wychodzi mi bez problemów. Deszcz przestaje padać tuż za Radomiem. Na punkcie przy zajeździe Viking już trochę przeschnąłem. Jest to duży punkt, więc czeka na mnie bagaż. Korzystam z obiadu - schabowego, dodatkowo biorę rosół, który ktoś zamówił, ale nie był w stanie zjeść. Biorę też prysznic i przebieram się w suche ubranie. Słyszałem wcześniej o 30 stopniach ciepła w Rzeszowie pod takim kątem też wybieram ciuchy, spodnie jednak cały czas 3/4. Po godzinie wychodzę, ładuje nowy żel i zestaw izotoników. Zabieram też w trasę 2 puszki energetyków. Zostaje jeszcze na chwilę, aby jeszcze przesmarować łańcuch i wtedy przyjeżdża Łukasz, który nie chce jeść i widząc, że ja się zbieram postanawia trzymać się za mną. Zgadzam się pod warunkiem, że będzie trzymał odpowiedni dystans.
PK10 Iłża - PK11 Nowa Dęba 13:08 - 17:53 (104 km, 26,9 km/h)
Najdłuższy odcinek, którego się bardzo obawiałem. Zacząłem asekuracyjnie jadąc stosunkowo spokojnie. Na początku pojawiły się też spore podjazdy, które starałem się pokonywać na mały obciążeniu. Za Ostrowcem krzyczę do Łukasza, który cały czas jedzie jakiś dystans za mną, żeby albo zwiększył dystans, albo jechał swoje bo ja jadę asekuracyjnie i trochę się stresuje jak jedzie za mną nawet jak jest to około 100 metrów. Łukasz postanawia mnie wyprzedzić i powoli mi odjeżdża. Kilkanaście kilometrów dalej ma nade mną już około 3 kilometrów przewagi co widziałem na jednym ze zjazdów. Jednak chwilę później zacząłem czuć coraz więcej siły i stopniowo przyspieszałem. Droga też była bardziej przyjazna, podjazdy stawały się łagodniejsze a zjazdy dłuższe. Niedługo później wyprzedzam Łukasza. Jedzie mi się świetnie, cały czas na lemondce, mam dobrą prędkość. Później mówiłem, że zawdzięczałem to tempo właśnie strawionemu schabowemu. Pewnie to prawda, bo od zjedzenia obiadu mijały 2,5 godziny. Na punkcie melduję się nadal w miarę wypoczęty, chwilę po mnie dociera Łukasz, widać, że jest zmęczony. Według jego relacji po tym jak go wyprzedziłem moje tempo wahało się pomiędzy 35-40 km/h. Korzystam z bufetu, gdzie dostaję pyszny makaron, jak usiadłem poczułem jednak ból w udach, czyli tempo była jednak za mocne.
PK11 Nowa Dęba - PK12 Boguchwała 17:53 - 20:35 (60 km, 22,1 km/h)
Po ruszeniu z punktu, podobnie jak na poprzednim za mną rusza Łukasz. Po 5 kilometrach zaczyna padać deszcz. Jedziemy na obrzeżach burzy, pioruny waliły w pewnej odległości od drogi, deszcz jednak był intensywny, burzowy. Po 18 kilometrach pada mi GPS, przyciski przestają działać. Walczę z urządzeniem dłuższy czas, co psuje trochę moje tempo. Do Rzeszowa wjeżdżamy już o zmierzchu i bez deszczu. Muszę kombinować z mapką otrzymaną w pakiecie startowym i na początku mam z tym problemy. Łapię jednak odpowiedni kierunek, pamiętam z opowieści, że punkt miał być na końcu długiego zjazdu za Rzeszowem. Trochę się, więc zdziwiłem jak prawie na początku zjazdu na asfalcie znalazłem strzałkę z napisem 1008. Łukasz wciąż był za mną, krzyknąłem do niego, bo minął punkt. Czuję siłę, a na dodatek słyszałem o niekorzystnych prognozach pogody dla Bieszczad, więc chcę ruszać jak najszybciej. Uzupełniam płyny, zjadam drożdżówkę i ruszam. Łukasz tradycyjnie już rusza zaraz po mnie.
PK12 Boguchwała - PK13 Brzozów 20:35 - 22:30 (44 km, 23 km/h)
Jest już zupełnie ciemno, operowanie książeczką z mapą sprawia mi trudności, bo nie przygotowałem się do tego. Poza tym nie miałem żadnego innego oświetlenia oprócz tego na kierownicy i małej lampki sygnalizacyjnej na widelcu. W rezultacie kilka razy muszę stawać przy latarni, aby zapamiętać dystans przed siebie. W samym Brzozowie mam problem, żeby znaleźć punkt. Łukasz dojeżdża do mnie tak, że do samej remizy wjeżdżamy praktycznie razem. Słyszałem o punkcie w Brzozowie, że będzie "na bogato", ale nie myślałem, że aż tak. Stół prawie jak weselny, z białym obrusem. Tym razem zjadam żurek, dwa kawałki ciasta, korzystam z toalety i ruszam dalej.
PK13 Brzozów - PK14 Ustrzyki Dolne 22:30 - 2:25 (51 km, 13 km/h)
Na punkcie spędzam jakieś 30 minut. Chyba za długo, bo chwilę po ruszeniu zaczynam odczuwać senność. W Sanoku staję na chwilę i zużywam puszkę energetyka. Jest lepiej, ale za chwilę zaczną się podjazdy. Łukasz, gdzieś tam z tyłu świeci światłami. Od Zagórza widać błyskawice. Na burzę trafiam w Lesku, od razu zaczyna się ulewa, postanawiam zatrzymać się pod wiatą sklepową. Łukasz widząc, że ja staję zatrzymuje się również. Staram się nie zasnąć, ale nie udaje się. Obudziłem się po około 30 minutach, burzy już nie było, deszcz padał lekko. Budzę Łukasza i mówię, że ja jadę. Po wyjeździe z miasta ulewa zaczyna się na nowo, na szczęście bez grzmotów. Z tyłu widzę światła Łukasza. Deszcze do samych Ustrzyk był albo duży albo bardzo duży. Ustaje właściwie przed samym punktem.
PK14 Ustrzyki Dolne - META Ustrzyki Górne 2:25 - 4:40 (53 km, 17,2 km/h)
Na punkcie dostałem tylko połówkę pomarańczy, a czekały mnie największe podjazdy. Wiedziałem, że może być problem, tym bardziej, że od Brzozowa minęło trochę czasu. Na pierwszy podjeździe orientuję się, że przerzutka przednia już nie zrzuca na młynek. Denerwuje mnie to bardzo i wybija z rytmu, czasami udaje się zrzucić, ale większość podjazdów robię na średniej koronce. Za chwilę znowu zaczyna lać, robi się nieprzyjemnie, ponieważ wraz ze zwiększaniem wysokości maleje temperatura. Zaczynam marznąć. Na 20 kilometrów przed metę strzela mi szprycha w tylnym kole. Muszę rozpiąć hamulec, niewiele brakuje do obcierania o ramę. Na 6 kilometrów przed metę zaczyna mnie odcinać i decyduję się na żel. Na kilometr przed metą gaśnie mi przednia lampka, skończyły się baterie, które wytrzymały od samego początku. Decyduje się jechać na pozycyjnym światełku na widelcu, które przełączam z mrugającego na ciągły tryb. Widzę krawędzie drogi i liczę, że nie ma dziur. Widać już zabudowania Ustrzyk, niestety nie wiem w którym miejscu konkretnie jest meta. Dojeżdżam do każdego po kolei i próbuję dojrzeć, ale z moim oświetleniem nie jest to łatwe. Dojeżdża też Łukasz do mnie, który trzymał się w zasięgu wzroku. Już wspólnymi siłami znajdujemy odpowiedni hotel i jesteśmy na mecie. Na którym miejscu jestem wiedziałem już od Iłży, od Rzeszowa wiedziałem też, że przede mną od 2 godzin na trasie nikogo nie było.
Podsumowanie:
Bardzo dobry czas 43,5 godziny dałoby się bez problemu poprawić o godzinę, gdyby nie wypadek pod Białobrzegami i zaśnięcie w Lesku. Początek miałem chyba trochę zbyt asekuracyjny, chociaż może to było przyczyną sukcesu. Końcówka również nie taka jaką bym sobie życzył, problemy techniczne (GPS, przerzutka, koło, oświetlenie) na dodatek burza dały czas przeszło 15 godzin na ostatnich 300 km. Z rzeczy, które najbardziej polecam na BBT to lemondka, wydaje mi się, że dzięki niej osiągałem prędkości o kilometr lub dwa większe na prostej.
Cel na kolejny BBT to czas poniżej 40 godzin w SOLO - trzeba być ambitnym :)
![]() |
| Na Tarnicy. Autor: Marcin Nalazek |
Czas: 43h 29min, średnia (całkowity czas przez dystans według organizatora): 23,2 km/h
Zanim GPS mi padł, coś tam się zapisało:
http://connect.garmin.com/activity/216315408
http://connect.garmin.com/activity/216315389
http://connect.garmin.com/activity/216315362
poniedziałek, 25 lipca 2011
Wariant Dwóch Ósemek
![]() |
| Na starcie (zdjęcie organizatorów pobrane z serwisu Facebook) |
16 lipca 2011 roku w Pobiedziskach o godzinie 00:00 wystartowała 150-kilometrowa trasa rowerowa Wielkopolskiej Szybkiej Setki. Było sucho, było w ciemno i dla mnie były to najlepsze zawody w tym roku pod względem trasy.
Mam małe doświadczenie w nocnych jazdach przez to staram się wymyślać jakieś specjalne warianty dostosowane do tych specyficznych warunków. Na dodatek nie lubię bezpośrednio walczyć na trasie, dlatego najlepiej mi się jeździ jak nie widzę konkurencji. Teraz już wiem, że nie ma sensu budować jakiś skomplikowanych wariantów przejazdu, które w moim wypadku polegały na wybieraniu pozornie łatwiejszych punktów na początku. Łatwiejsze to dla mnie te, które znajdują się blisko dróg asfaltowych lub na otwartej przestrzeni. Na WSS wyszedł mi wariant, który dumnie mogę nazwać wariantem „ósemki”, a na trasie przekształcił się w podwójną „ósemkę”. Kilometraż też zacny, bo zamiast 150 kilometrów przejechałem zgoła 173…
Zaczęło się ostro. Nietypowo pierwszy punkt kontrolny został narzucony, a start odbywał się za „pilotem”, którego rolę pełnił samochód organizatorów. Tempo pilota zwiększało się stopniowo, na końcu asfaltu prędkość czołówki wynosiła już ponad 35 km/h. Samochód zjechał i jedziemy przy kurzu wpadającym w zęby na pierwszy punkt. Noc i duża prędkość spowodowały, że praktycznie wszyscy przestrzeli zjazd, a ja chyba najbardziej. Kiedy się zorientowałem, że zostałem sam, a kompas wskazuje inny od zamierzonego kierunek zawróciłem widząc wciąż zbliżających się szutrową drogą kolejnych świecących rowerzystów. Błądzenia dużego nie było, ale strata po pierwszym punkcie do liderów oscylowała wokół 5 minut. Dalej zaczęła się już samotna jazda.
Wszystkie drogi szutrowe były suche, równe i bardzo szybkie. Na dodatek akurat była pełnia księżyca, więc z prędkością nie musiałem się ograniczać. Tutaj umieszczę dygresję na temat mapy zawodów. Była bardzo dobra. Skala 1:50000, oznaczone nawet klasy dróg szutrowych. Mały niesmak pozostał tylko przy jednym punkcie, który były lekko przesunięty i spowodował niemałą konsternację wśród zawodników również u mnie. Przyczepiłbym się też do ograniczenie w przekraczaniu drogi krajowej nr 5. O dziwo nie było to dozwolone w samych Pobiedziskach, przez co mój wariant przejazdu zyskał na długości i idiotyczności ;) Na mecie dowiedziałem się, że to był podobno błąd na mapie…
Jadę tak sobie tym swoim wariantem, na początku jeszcze mijam osoby wybierające inny, ale i tak lepszy od mojego kierunek i kolejność zdobywania punktów. Ale po przekroczeniu krajowej „piątki” i wjechaniu w las jestem sam. To się nie zmienia przez kilka godzin. Punkty zgarniam bez problemów, nie może być inaczej przy tak dobrej mapie. Niestety po przekroczeniu 40 kilometra odzywa się doskwierające mi ostatnio prawe kolano. Ból jest coraz silniejszy, w mojej jeździe objawia się to brakiem przyspieszenie i wolniejszym pokonywaniem wzniesień oraz piachów. Wszędzie tam gdzie obciążenie było wyższe musiałem odpuścić, ale przy dłuższych prostych odcinkach prędkość była naturalna.
W okolicach 2/3 trasy kiedy było już jasno ogarnia mnie zmęczenie i zaczynam kombinować z dojazdami na punkty. Normalnie bym tego nie zauważył, gdyby nie zawodnik, który przez kilka punktów towarzyszył. Ja pierwszy odjeżdżałem z punktu, ale dojeżdżałem drugi. Przekraczam znowu szosę nr 5 i znów jestem sam. Punkty w południowo-wschodnim rogu mapy wydaje się trudniejsze. Faktycznie już pierwszy z nich sprawie mi sporo problemów. Na szczęście tylko ten był tak skomplikowany. Na wyjeździe z punktu jadąc wąską ścieżką mam dosyć niebezpieczną sytuację. Przede mną idzie locha z mały dzikami. Ścieżka jest wąska, z lewej strony znajduje się młodnik ogrodzony siatką, z prawej miałem las. Locha umyka na prawo, a małe biegną przede mną i skracają w lewo. Odbijają się od siatki i znowu do przodu. Nie wiedziałem co zrobić, zatrzymanie się mogłoby spowodować atak samicy, która była już za mną. W momencie jak małe znowu skręciły w siatkę, nacisnąłem mocniej na pedały i wyprzedziłem je.
Po wyjeździe na asfalt znowu analizuję mapę, wychodzi mi, że jeden punkt łatwiej będzie zaatakować od innej strony i mój wariant nabiera ostatecznego kształtu podwójnej ósemki. Zdawałem sobie już sprawę, że czas mam kiepski, jak kiepski okazało się po chwili kiedy na punkcie nr 1 mijam Marcina Nalazka z Łukaszem Drażanem kompletujących swój ostatni punkt, w momencie kiedy mi zostało ich jeszcze cztery. Dalsza jazda była już bez historii. Melduję się na mecie z czasem 9h 40 min., ponad półtorej godziny po zwycięzcy.
Z perspektywy czasu muszę powiedzieć, że już nie będę kombinował z wariantami na wieczornych zawodach. Miałem też za małe zaufanie do mapy. Organizatorzy przygotowali doskonały podkład i praktycznie każda zaznaczona droga nie tylko w rzeczywistości istniała, ale była przejezdna. Niestety moje kombinowanie to był efekt kilku poprzednich imprez na których srogo się na mapach zawiodłem.
Pod względem organizacyjnym Wielkopolska Szybka Setka nie mają się czego wstydzić. Wisienką na torcie był słynny już kotlet schabowy z ziemniakami jako posiłek regeneracyjny (ciekawe, czy to już tradycja, bo 2 lata temu też był). Żałuję tylko, że zarzucono pomysł wręczania map podczas rejestracji (tak było również 2 lata temu). Ten ewenement nadawał rywalizacji ciekawego kształtu i czegoś czego nigdzie indziej nie ma dokładna analizy mapy przez kilka godzin przed startem. Chociaż mogę sobie wyobrazić, że dla oznaczałoby to jeszcze bardziej zagmatwany wariant.
Oto ten sławetny wariant:
Strona imprezy i Profil na FB
Statystyki z GPSa
poniedziałek, 11 lipca 2011
Co mają wspólnego ze sobą: kwas mrówkowy, szary papier i mokradła?
- Kwas mrówkowy (wg systematycznej nomenklatury IUPAC kwas metanowy), HCOOH [...] Kwas mrówkowy występuje m.in. we włoskach parzących pokrzyw oraz w jadzie mrówek, a jego wniknięcie do skóry wywołuje silny ból. Wydzielany jest także przez rosiczki w celu rozpuszczenia zdobyczy. [wikipedia]
- Mokradła (teren podmokły, bagno, błoto, moczary, trzęsawisko, bajoro, grzęzawisko, topiel, topielisko) – tereny okresowo lub stale zabagnione, podtopione lub pokryte warstwą wody, siedlisko hydrogeniczne, obszar o płytkim poziomie wody gruntowej (powyżej 1 m), teren silnie uwilgotniony, zalany wodą lub okresowo zabagniony, o glebach mineralnych lub organicznych. [wikipedia]
- szary papier - papier toaletowy
- Alleypiast - Pod wspólną nazwą Alleypiast organizowane są alleycat'y w okolicach Piastowa i Pruszkowa. Wyścigi te mają charakterystyczny klimat, odbywają się zazwyczaj wieczorami. Ich specyfika wiąże się również z trasami, które nie zawsze nazwać można miejskimi.
wtorek, 28 czerwca 2011
Powrót bloga
Wiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy ile ciekawych masowych imprez sportowych rozgrywa się co tydzień w Polsce. Czasem na prawdę ciężko się zdecydować. Tam gdzie się pojawiam zawsze przeżywam przygodę, są zwycięstwa i porażki, lepsze i gorsze momenty.
Ostatnio zauważyłem, że ciężko mi sobie przypomnieć niektóre wyprawy, starty i osiągnięcia z minionych miesięcy. Dlatego bloga piszę głównie dla siebie, trochę jako pamiętnik, trochę jako poradnik - nie ma to jak analiza startu z wytknięciem wszystkich dobrych i złych manewrów.
Postaram się uzupełnić w miarę możliwości relacje z odbytych startów, pewnie zacznę od najnowszych.
Swoją drogą, ciekawe jak ten Blogger się zmienił przez rok. Interesujące jest również to, że ciągle mój blog jest odwiedzany i czasem nawet komentowany.
PS: zmieniłem styl bloga, ale nie jest on docelowy :)
poniedziałek, 31 maja 2010
Zabawa w bagnie, czyli DyMnO 2010
Na starcie. Zdjęcie znalezione na stronie www.silne-studio.pl
Start XI Długodystansowego Maratonu na Orientację miał miejsce przed nieporęckim ratuszem o 9 rano. Każdy dostał pakiet 4 map z którymi ciężko było coś sensownego zrobić. Pierwsza mapa dotyczyła etapu I. Skala 1:16300, 14 punktów kontrolnych oraz kształty, kolory, linie na mapie, które wiedziałem co oznaczają, ale nigdy do tej pory nie przyszło mi się ścigać na typowej mapie do orientacji. Na inne otrzymane kartki nawet nie patrzyłem. Próbuję coś zrobić z mapą etapu I, ale rysowanie śladu markerem mi nie wychodzi. Powoli niektórzy ruszyli, ja spokojnie około minutę po komendzie. Wszyscy jechali dziwnie wolno, ja też, próbujemy oswoić się z mapą. Na pierwszy punkt – I przyjeżdżam w grupie, ale potem zaczyna się już samotna jazda. Jeszcze w trasie na drugi punkt próbuję coś mierzyć linijką, ale wkrótce przekonuję się że to nie ma sensu. Etap przejechałem bez więskzych problemów, nie licząc chwilowej utraty orientacji, ale pomógł inny zawodnik, który przemknął, a ja za nim na punkt. Ponownie pod ratuszem byłem po godzinie i 44 minutach, na liczniku przejachanych było około 22 kilometrów. Etap mi się bardzo podobał, wydawało mi się, że dobrze pojechałem, ale za chwilę z lasu wyjeżdżali kolejni zawodnicy, więc raczej większa część stawki z lasem poradziła sobie podobnie.
„Tętno maksymalne najczęściej opisywane jako Hrmax (od ang. maximal heart rate), można zdefiniować jako częstość pracy serca, odpowiadającą intensywności, na której subiektywnie odczuwasz, że jest to twój maksymalny wysiłek.„Etap II rozłożony był na dwóch mapach, a na nim 16 PK i odcinek specjalny. Taka ilość punktów wprowadzała duże zamieszczanie, dodatkowo prawie każdy punkt był „rozświetlony” poprzez mapkę lub ortofotomapę przedstawiającą najbliższe otoczenie punktu w dużej skali. W rezultacie musiałem operować na trzech kartkach. Postanowiłem pojechać na punkt A i tam się dalej zastanawiać nad kolejnością zdobywania. Stanie nad mapami przy bazie, gdzie co chwile ktoś przejeżdża było dla mnie denerwujące, chciałem zastanowić się nad taktyką w jakimś spokojnym miejscu. „Punkt A – skraj lasu”, brzmi prosto, jeszcze ładniej wyglądał na „rozświetleniu”, gdzie było to po prostu róg lasu. Jedyną niewiadomą było bagno, które znajdowało się na północ od lasu. Jednak mokradła według mapy nie były rozległe, ograniczone były od północy kolejnym lasem, tak, że jeśli uderzę na punkt od północnego lasu, to będę miał do pokonania około 200 metrów bagna. Wariant najazdu od południa nie opłacał się zupełnie, nawet jakby okazało się że bagno jest nie do pokonania, to można jeszcze zdobyć punkt wracając się do lasu i jadąc na wschód objechać bagno. Mój błąd polegał na tym, że słabo zanalizowałem „rozświetlenie” w rezultacie zacząłem atakować bagno za wcześnie, kiedy dotarłem do przeciwległego lasu, punktu nie było widać (teraz wiem, że byłem o jakieś 100 metrów za bardzo na zachód). Bagno nie było jeszcze jakieś straszne, w najgorszym momencie miałem wodę po uda. Brnąc dalej na południe chciałem znaleźć drogę, która była na mapie. Drogi widać nie było, a woda była coraz głębsza, przedzierałem się tak na południe, chociaż powinien się cofnąć. Wszedłem do zupełnie zalanego lasu, na wodzie unosiła się trawa, co jakiś czas wpadałem po pas. Dobrze że miałem rower, bo zanurzony robił za laskę na której się podpierałem. W pewnym momencie wpadłem po piersi do wody, co gorsze gruntu nie czułem, a raczej coś w rodzaju wciągającego mułu. Było na prawdę kiepsko, uratował mnie wyskok i rzucenie się na brzuch na powierzchnię, mój ciężar rozłożył się na trawie która porastała powierzchnię bagna i łapiąc się kurczliwie tych źdźbeł trzciny jakoś się wydostałem. To w tym momencie osiągnąłem swój HRmax. Dalej nie było wcale lepiej, jak głupi szedłem wciąż na południe, co gorsze śmierdziałem szlamem, tak że przyciągałem wszystkie komary w promieniu 500 metrów. Według mapy przeszedłem ponad 2 kilometry, aż dotarłem do drogi. To przedzieranie zajęło mi ponad godzinę. Byłem mokry, brudny i potwornie zmęczony, czułem się jakbym ścigał się już kilkanaście godzin. Nie bez problemów, wciąż związanych z wodą dotarłem wreszcie do punktu A. Było to fascynujące przeżycie i to zmęczenie podobało mi się, ale wszystko psuła świadomość, że inni są wypoczęci i w posiadaniu znacznie większej ilości podbitych punktów.
Nigdy sobie nie mierzyłem tętna maksymalnego, ale podczas moich zabaw z pulsometrem największą wartość osiągnąłem po maksymalnym sprintcie po 7 kilometrach biegu, były to 194 uderzenia na minutę. Od soboty, wiem, że mogę uzyskać 197 – próbując wydostać się z bagna.
W tym momencie już wiedziałem, że pogrzebałem swoje szanse na sensowny wynik, co gorsza zmęczenie i zdenerwowanie odebrało mi zdrowe myślenie. Pojechałem za kimś na punkt E, tempo jazdy pozwoliło mi trochę odpocząć. Na samym punkcie przeanalizowałem mapę i doszedłem do wniosku, że zrobienie punktów A i E nie było do końca korzystne. W takich momentach zawsze ryzykuję i robię taki warinat, aby spotkać jak najmniej zawodników. Postanowiłem pojechać na drugą mapę i zacząć robić odcinek specjalny. Jak teraz patrzę na mapę to wiem, że powinien jeszcze zaliczyć po drodze punkty D i I, ale wtedy chciałem się jak najszybciej oddalić z tych terenów. Ten pośpiech spowodował kolejny błąd, który kosztował mnie około 30 minut straty. Mapę tak złożyłem, że widziałem oznaczenie odcinka specjalnego i kawałek litery „O”, od „OS”. Tak jadąc i przyglądając się mapie ubzdurało mi się, że „O” oznacza miejsce kolejnego punktu. Pojechałem tak w tym kierunku, będąc już blisko przewróciłem mapę i miałem ochotę wracać do bazy i zobaczyć DNF przy swoim nazwisku. Dalej jednak poszło już w miarę dobrze, nie licząc punktów, do których niektóre warianty najazdu kończyły się kąpielą i czasem nadkładaniem drogi. Muszę przyznać, że było to trochę loteryjne, najwięcej chyba straciłem na punkcie X, gdzie woda była po szyję.
„BMI poniżej 20 wskazuje na niską ilość tłuszczu w twoim organizmie. Jeżeli jesteś sportowcem jest to pożądana waga. Jeżeli nie, niskie BMI może wskazywać na zbyt niską wagę ciała co może zmniejszać Twoją odporność. Jeżeli Twoja waga jest zbyt niska powinieneś rozważyć przybranie na wadze poprzez dobór diety i ćwiczenia.” Wieczorem w domu po dwóch kolacjach okazało się, że moja waga spadła do 73 kg, oczywiście jest to wynik utraty płynów, ale takiej wagi nie miałem od wczesnych czasów liceum. A słynny wskaźnik BMI wyszedł mi poniżej 20. Jednak wcale mało nie piłem, wyszło mi, że zużyłem około 5 litrów płynów podczas zawodów, czyli straciłem ponad 10 litrów.
Zdobywałem sobie tak punkty po kolei S, T, X, U, R, P, M, I, K, H, I, D, C, B. Od punktu K w Kuligowie zaczynam czuć wyczerpanie. Na pewno jedną z przyczyn była wpadka na punkcie A, ale dopiero po wyścigu uświadomiłem sobie, że bardzo mało jadłem. Jakoś ciężko mi na DyMnie cokolwiek wchodziło, często zapominałem w ogóle o jedzeniu. Analizując mój jadłospis wyścigowy, wychodzi, że zjadłem podczas ponad 11 godzin ścigania tylko około 1000 kcal. Ostatnie cztery punkty jechało mi się bardzo ciężko, na asfalcie niestety tempo miałem tylko w okolicach 25 km/h.
Na metę wpadłem około 20:10, zmęczony bardziej niż po Harpaganie. Gdyby nie błędy mogłem być około 2 godzin wcześniej, reszta straty do zwycięzców wyniki ogólnie z mojej formy. DyMnO w tym roku zdecydowanie bardziej podobało mi się niż zeszłoroczne. Zabawa z mapami, chociaż jest denerwująca nadaje imprezie specjalnych charakter. Oprócz wspomnianych problemów w bagnie resztę punktów zdobyłem bez większych strat.
Wyników jeszcze nie ma, ale nawet na nie nie czekam. Teraz zastanawiam się, czy przed BikeOrientem jechać na Grassora.
[aktualizacja] 19. miejsce, do 18. zabrakło 26 sekund. Wynik słaby, ale lepszy niż spodziewałem się na mecie.
http://inowwa.republika.pl/dym
Statystyki:
Dystans: 140,78 km
Czas jazdy: 9:18:13
Średnia prędkość: 15,13 km/h
Maksymalna prędkość: 35,44 km/h
Średnie tętno: 159 uderzeń na minutę
Maksymalne tętno: 197 uderzeń na minutę
Spalone kalorie: 8807 kcal
Czas jazdy w I strefie tętna: 3%
Czas jazdy w II strefie tętna: 32%
Czas jazdy w III strefie tętna: 65%
PS: Statystyki z pulsometru dużo „ostrzejsze” niż po Harpie
czwartek, 13 maja 2010
Harpagan 39 - relacja
Wszystko zaczęło się w sobotni, październikowy wieczór zeszłego roku. Siedząc w szkolnej sali gimnastycznej w Redzie rozważałem przegraną jaką był dla mnie Harpagan 38. Porażkę przyrzekłem sobie pomścić na wiosnę. Miejsce około setnego może nie było jeszcze takie złe, gdyby nie fatalna nawigacja połączona z jeszcze większym dołkiem formy. Na domiar złego wszyscy których znam byli przede mną. To wtedy wszem i wobec rozpowiadałem, że na wiosnę zdobędę Harapagana. Z czasem coraz mniej w to wierzyłem. Jeździć treningowo zakończyłem na początku grudnia, a nowy sezon zaczął się dla mnie dopiero w marcu i to bez planu treningowego, ani żadnego systemu. Po prostu jeździłem z tym, że intensywniej niż w poprzednich latach. Każdy przejazd oprócz codziennych odcinków dom-praca-dom miał być w tempie prawie wyścigowym.
Na tydzień przed Harpem przejechałem trasę PRO planowego WaypointRace 2010. Symulując postoje na punktach, popełniając błędy nawigacyjne i wychwytując nieaktualności mapy zrobiłem czas 5 godzin 33 minuty przejeżdżając 118 km. To był dobry wynik jak dla mnie zważywszy, że tego dnia przed 3/4 dystansu towarzyszył mi bardzo intensywny deszcz. To wtedy zdałem sobie sprawę, że Harapagan jest rzeczywiście w zasięgu. I tak z dystansem rocznym około 1800 km wybrałem się w drogę na cel numer 1 pierwszej części sezonu.
Wstęp
Piątek 7.05.2010 godzina 15:30 ruszymy z Lewanem do Gdańska. Prognozy pogody od dłuższego czasu nie były sprzyjające, chociaż gdzie niegdzie zaczynały pojawiać się przewidywania, że deszcz ustąpi w sobotę. Generalnie nastawiłem się, że będzie mokro i się nie zawiodłem – deszcz zaczął podać zaraz za Łomiankami. Jadąc krajową „siodemką” i patrząc na przydrożne lasy, pola i szutrowe drogi nie wyglądało to dobrze, im bliżej morza tym więcej błota. W połowie trasy sprawdzam ICM – około godziny 20 ma przestać padać. Nie przestało.
O w pól do 22 zjawiamy się w bazie wyścigu. Piesi już ruszyli, więc łatwiej znaleźć miejsce. Lokalizujemy dogodną miejscówkę na małej sali gimnastycznej z tartanową bieżnią. Witamy się ze znajomymi, wszyscy zgodnie stwierdzają, że Harpagana znowu nikt nie zdobędzie, przecież ciągle leje. Około północy zasypiam, krople deszczu wciąż uderzają w okna.
Przed
Nad ranem ruch zaczyna się robić o godzinie 5 rano, właściwie nie trzeba nastawiać budzika, bo każdy planuje właśnie półtorej godziny jako czas optymalny, żeby ze wszystkim zdążyć. Noc oczywiście w moim wykonania prawie nieprzespana, nie przeszkadza mi to jednak w sprawnym wstaniu. Pierwszym ruchem wszystkich po obudzeniu było sprawdzenie sytuacji za oknem - nie padało, co więcej niesmiało pojawiało się słońce. Śniadanie na tego typu zawodach mam już opanowane i od dłuższego czasu niezmienne. Są to 3 torebki kaszki na wodzie. Podgrzewam wodę na palniku, nowością będzie wkrojenie dwóch bananów do środka. Wieczorem spakowałem już całe jedzenie na wyścig, ale nadal mam wątpliwości co do ilości, obawiam się, że mam tego za mało. Później okazało się wręcz przeciwnie. W końcu mój zestaw żywnościowy jest następujący:
- banan,
- 6 batonów musli 25g,
- paczka bułeczek mlecznych i kabanosy,
- 2 batony energetyczne 100g.
Do tego za namową Lewana biorę 0,5l rozrobionego wcześniej Gain bolica. Do picia izotonik w ilości 2x bidon 0,7l + bukłak 2l. Na czarną godzinę dołożyłem 2 butelki coli 0,5 l. Nie bez znaczenia tak szczegółowo to wymieniam, jak dołożyłem do tego zestawu jeszcze parę drobiazgów to plecak ważył coś koło 8 kg. Nie chcę nigdy więcej popełnić takiego błędu.
Przed wyjazdem trwają ożywione dyskusje co do ubioru, padają głosy, że jest bardzo zimno, ktoś rozmawiał z pieszymi - "w lesie błoto po kolana". Większość decyduje się ubrać „na długo”, ja również.
6.27, planowe rozdaniem map. Trasę mam już w głowie ułożoną przed otrzymaniem mapy. Jadę tak, żeby na początku mieć pod wiatr, dzisiaj będzie to kierunek zachodnio-południowy. Jako, że trafiłem na numer startowy 759 to dostałem mapę jako przedostatni w 40-osobowej grupie. Niestety rozdawanie map trwało strasznie długo i sam ją dostałem już po planowanej godzinie startu. Jednym rzutem oka stwierdzam, że da się przejechać tak jak pierwotnie założyłem, wyjdzie kółko przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Jak zwykle przy takim dystansie skupiam się więc na 6 najbliższych moim założeniom punktach, a na resztę tylko zerkam. Rysuję markerem początek trasy, później i tak będzie trzeba zweryfikować pozostałe 14 punktów w zalezności od warunków na trasie, przynajmniej będę miał chwilę na odpoczynek. Podczas planowania zakładam, że omijam drogi gruntowe bo nie wiadomo czego się po nich spodziewać. Asfalt właśnie przesychał, ale w terenie musi być mokro.
Mocny początek
Z mapą właściwie spędziłem 3 minuty. Przede mną ruszyła może 1/3 zawodników to i tak słaby wynik, zważywszy na fakt, że wiele osób miało dużo dłużej mapę w rękach niż ja. Jedzie mi się nadspodziewanie dobrze, tygodniowy odpoczynek od roweru zrobił swoje. Zdobycie PK10 nie sprawia mi większych problemów, po około 3-kilometrowym kawałku asfaltem miałem pierwszy kontakt z drogami gruntowymi. Miłe zaskoczenie, kałuż wcale nie jest tak dużo, jedzie się dosyć nieźle, większość dróg była piaszczystych, co w tych warunkach było korzystne ponieważ woda szybko wsiąkała. Wpadam na punkt, gdzie jest niewielki ruch, podbijam punkt i od razu jadę. Decyduję się na jazdę szlakiem do asfaltu. Tak miałem narysowane na mapie, natomiast szlak okazał się słabo oznaczony i trochę się pogubiłem. Wreszcie na szosę trafią z Danielem Śmieją. Jedziemy mocnym tempem. Przy zjeździe z asfaltu rozdzielamy się. W lesie jadę sam, ale wkręca mi się gałąź w koła i muszę się zatrzymać przy ruszaniu widzę nadciągającą trójkę zawodników, to Daniel, Paweł Brudło oraz nieznany mi zawodnik. Postanowiłem chwilę zwolnić i dać wyprzedzić, aby na punkt pojechać w takiej grupie. PK20 w końcu za 5 pkt, więc powinien być trudniejszy w takim mocnym składzie mniejsze prawdopodobieństwo długiego szukania. W rezultacie punkt był łatwy, przynajmniej jadąc sam trafiłbym bez problemu. W tym momencie jesteśmy w czołówce osób decydujących się na taki wariant przejazdu. Na samym punkcie po raz pierwszy i ostatni pokierował za mną owczy pęd. Paweł i Daniel jadą na zachód, ja mam narysowany powrót tą samą drogą na południe. Nie chcąc nic tracić kontaktu z czołówką wybieram kierunek zachodni. Okazuje się on nie najlepszy, drogi słabo przejezdne. Po wyjeździe na asfalt, Paweł znika w lesie, wcześniej pamiętam jeszcze jego stwierdzenie, ze gdyby nie wiatr to trasa byłaby do zrobienia. Ja i Daniel wybieramy asfalt. Na PK2 docieram już sam nie wytrzymując tempa cieńszych opon przeciwnika. Kiedy zobaczyłem namiot chciałem odjechać bez podbijania, nie zgadzał mi się on z mapą i nie chciałem dać wiary dziewczynom punktowym, że to jest punkt trasy rowerowej. Było to jedno z dwóch miejsc które nie zgadzało się dla mnie z mapą. Zresztą droga które miała być obok punktu asfaltowa okazała się fatalnymi "kocimi łbami". Przy dojeździe do skrzyżowania widzę Daniela studiującego mapę, ja wybieram PK18 i bez zatrzymania jadę już sam.
Samotna jazda
Dalej bardzo prosty fragment trasy na południe z kombinacją PK4 i PK16. Na obu melduje się jako pierwszy. Jedziecie mi się nadzwyczaj dobrze. Dopiero na około 50 kilometrze zaczynam coś jeść i to tylko z zasady, bo śniadanie jeszcze tkwiło nie spalone. Niestety zaczyna się problem z plecami. Obciążony plecak robi swoje i kręgosłup z każdym kilometrem dawał o sobie coraz bardziej znak.
Kolejny punkt to PK14, bałem się najazdu z racji mocno „przerywanych” dróg na mapie, w rezultacie przebieg był bardzo prosty. Zaczynam ponownie mijać zawodników, są już mocno za mną jeśli chodzi o zdobycze punktowe. Przychodzi czas na PK12, trochę ukryty, ale o dziwo jakby podświadomie dokładnie wiem gdzie jechać. Na punkcie robię krótka przerwę i sprawdzam jakość gain bolicu wybijając połowę zawartości. 10 kilometrów dalej zaczyna się kryzys, pojawia się ból brzucha i myśli powrotu do bazy. Do tej pory nie wiem jaka była przyczyna, ale zaczęło się właśnie po spożyciu białego płynu. Do PK6 tempo jazdy było jeszcze przyzwoite dalej gwałtownie słabłem. Wracając z punktu skręcam za wcześnie na szutrowych drogach przez wioski w rezultacie kręcę się zdecydowanie za długo pomiędzy polami. Co chwile zjazdy i podjazdy, w pewnym momencie dobija mnie widok… wyciągu narciarskiego. Musiałem zrobić dwie przerwy, aby odetchnąć. Przed PK1 na 5 minut kładę się obok drogi, właściwie bolało mnie wszystko oprócz głowy, poczynając od kolan, poprzez prawe udo, brzuch, no i kręgosłup. Mija mnie zawodnik patrząc z politowaniem, a może i wyższością nad "niedotrenowanym" rywalem. Dojeżdżam do samego punktu ostatkiem sił i wypijam całą butelkę coli. Na razie nie rezygnuję, postanawiam realizować dalej plan, ale jestem ogromnie na siebie zły, że pojechałem na PK1. Zysk punktowy prawie żaden, dodatkowo „jedynka” nie leżała po drodze, jeszcze ta świadomość że przy takim kryzysie i tempie jazdy Harapagana i tak nie zdobędę. Na asfalcie do Kartuz człapię się 15 km/h, siłą woli wyrzucam myśl o zatrzymaniu się i położeniu na przystanku autobusowym. Za Kartuzami zaczyna być trochę lepiej, na samym PK7, który również nie stanowił żadnego problemu postanawiam zrobić przerwę 5 minut. Zjadam dwie bułki z kabanosami, aby żołądek zaczął pracować. Podwyższam siodełko i smaruje łańcuch.
Wyścig z czasem
Na drodze do PK13 wyprzedam grupę zawodników, dogania mnie po chwili jeden z nich i proponuje współpracę ponieważ tempo grupy było dla niego za wolne. To Piotr z Gdańska, który z góry przyznaje, że z nawigacją jest u niego źle, nie długo okazało się, że nie przesadził z tym stwierdzeniem. Nie obawiałem się tego, bo dzisiaj nawiguję prawie doskonale. Jedziemy razem, od razu informuję o moich planach zdobycia wszystkich pozostałych punktów i przez to wymaganej mobilizacji oraz szybkiej jazdy. Lokalizuję PK13, nie było to trudne, zresztą pomogły ślady poprzedników. Do PK17 dłuższy odcinek asfaltem, Piotr prowadzi. Tempo koło 32-33km/h, na podjeździe nie daję rady, ale potem znowu jesteśmy razem. Zadziwia mnie moja forma bo czuję się dobrze, a w nogach mam ponad 170 km, ale w nogach również zaczęły się pojawiać coraz częstsze skurcze. PK17, PK15, PK3 bez historii, ale Piotr stwierdza, że w takim tempie nie da rady bo kończy mu się picie. Wtedy sprawdzam ile mi zostało. Dzielę się połową bidona i z ogromnym zaskoczeniem stwierdzam, że mam ponad litr izotonika w bukłaku. Od tamtej pory ustnika prawie nie wyjmowałem z ust. Zaczynam mieć obawy, bo zostało 1h 15 min i 3 punkty do zdobycia. Do PK5 najazd inny niż się planowałem, ale zawiniła nieaktualność mapy. Przed kolejnym punktem Piotr jednak stwierdza, że musi wpaść do sklepu bo jest kiepsko. 5-minutowe zakupy mocno mi się dłużyły, za to miałem czas do dokładnego zaplanowania dalszych przebiegów. PK11 zdobywamy bez problemu, został ostatni punkt. Tutaj w pobliżu lotniska popełniam błąd i wybieramy nie tę drogę, tracimy znowu około 5 minut. Powrót, ale na horyzoncie widać już grupki pieszych zmierzających na ten sam punkt, więc nie ma problemu. Na wyjeździe z PK8 zostało 18 minut do końca czasu. Piotr stwierdza, że stąd zna drogę - jeździ tędy codziennie. Boję się zaufać, pomny poprzednich doświadczeń, ale jakbym chciał jechać sam może być jeszcze gorzej ze względu na mocno zurbanizowany teren. Obaj jedziemy mocno zmęczeni. Tempo około 24-25 km/h. Na metę wpadamy i okazuje się, że zostało jeszcze 7 minut do końca. Zdobyłem Harapagana!
Podsumowanie
Łatwo położone punkty kontrolne to hasło jakie najczęściej jest powtarzane po wyścigu. Również się przyłączam do niego. Nie miałem problemu z żadnym z nich, jedyne trudności napotykałem na przebiegach pomiędzy punktami. Pełną radość przysłania mi fakt, że tytuł Harpagana na takiej edycji może nie być pełnoprawnie traktowany. Tym bardziej spada na mnie większe wyzwanie udowodnienia że to nie był przypadek na kolejnych edycjach. Zapytany na mecie, czy będę miał jeszcze motywację przyjeżdżać na Harpagany odpowiedziałem, że na pewno tak. Teraz zastanawiam się, czy nie obrać sobie nowego wyzwania, którym mogłoby być zdobycie tytułu na trasie mieszanej, kto wie... ;)
Z każdych zawodów trzeba wyciągać wnioski, więc na minus zaliczam zdecydowanie błędne przygotowanie logistyczne, przeładowany plecak, który spowodował ból pleców, aż do poniedziałku. Nie potrafiłem zaplanować ilości niezbędnego jedzenia, przywiozłem 2/3 tego co ze sobą zabrałem. Co gorsza na mecie mogłem jeszcze wypić 0,5 l pozostałego w bukłaku izotonika, co w obliczu napadających skurczów jest fatalną informacją. Jestem natomiast bardzo zadowolony ze swojej nawigacji, jazda była płynna. Na pewno pomagała taktyka częstego zapamiętywania dystansu z licznika przy charakterystycznych punktach na mapie
Statystyki:
Czas na mecie: 11h 49min
Dystans: 228,06 km
Czas jazdy: 10h 45min
Średnia prędkość: 20,85 km/h
Maksymalna prędkość: 63,19 km/h
Średnie tętno: 150 uderzeń/minutę
Maksymalne tętno: 181 uderzeń/minutę
Spalone kalorie: 9087 kcal
Czas w I strefie: 13%
Czas w II strefie: 42%
Czas w III strefie: 44%
niedziela, 7 marca 2010
niedziela, 28 lutego 2010
Zintegrowany Rozkład Pociągów Podmiejskich edycja 2009/2010 (aktualizacja 28.02.2010)
piątek, 26 lutego 2010
GrandPrix Polski na torze w Pruszkowie
W dniach 12-13 maca 2010 roku Polski Związek Kolarski wraz z firmą Lang Team będzie organizatorem międzynarodowych zawodów kolarskich Grand Prix Polski, które odbędą się na torze kolarskim BGŻ Arena w Pruszkowie.Wyścigi połączone będą z uroczystą galą prezentującą tegoroczny Tour de Pologne. Dzięki temu do Pruszkowa zjadą się nie tylko znakomici kolarze, ale również znane osobistości. Będzie to wydarzenie niezwykle medialne, które pokaże Pruszków i powiat pruszkowski jako miejsce, do którego ściągają najważniejsze wydarzenia sportowe w Polsce, takie jak Tour de Pologne.Zawody będą trwały dwa dni i rozegrane zostaną wyłącznie w dyscyplinach olimpijskich. Przewidziana pula nagród to 10tys.€. Większość finałów odbędzie się podczas uroczystej gali w sobotę o godz. 20:00. Wyścigom towarzyszyć będzie odpowiednia oprawa łącząca elementy gry światłem i muzykę. Całość stworzy niepowtarzalne widowisko sportowo-artystyczne. Uczestnictwo w nim będzie możliwe zarówno dla kibiców jak też dla zaproszonych gości.
http://www.bgzarena.com/pl/home/grand_prix_polski
niedziela, 22 listopada 2009
Zintegrowany Rozkład Pociągów Podmiejskich edycja 2009/2010 (aktualizacja 11.12.2009)
Rozkład jest już potwierdzony. Zmian właściwie nie ma.
Podsumowanie zmian, które nastąpią 13.12.2009:
- całkowita ilość par pociągów: 114 było 107
- zwiększona ilość pociągów SKM, przy czym część nowych kursuje tylko w dni robocze, a część codziennie oprócz niedziel
- zdecydowana poprawa w porannym szczycie (6-9), w sumie
- lepsze rozłożenie pociągów w szczycie popołudniowym, nie ma już 20 minutowych przerw w godzinach 14-19.
- Ostatni pociąg SKM do Pruszkowa w soboty i niedziele odjeżdża ze Śródmieścia o 1.05
ZRPP html (aktualizacja 11.12.2009)
ZRPP pdf (aktualizacja 11.12.2009)
poniedziałek, 16 listopada 2009
Mobile Trail Explorer on Samsung B2700
Właściwie nie działa mi nic co bym chciał:
- OperaMini - nie można skonfigurować połączenia z internetem
- TrekBuddy - OutofMemory już po kilku przesunięciach mapy
- TrackMyJourney - nawet nie da się uruchomić. Jestem fanem tej aplikacji, a że mam wykupiną licencję próbowałem coś wskurać u autora. Niestety specjalna wersja dla mnie nie dała rady. Pozostaje używać TMJ na służbowej k800i
- Gmail - googlowski klient poczty oczywiście nie może się połączyć z internetem
Mojego rozgorycznia nie umniejsza nawet fakt, że działa GoogleMaps i... SITKOL Navigator.
Z założenia Samsunga miałem używać w ciężkim terenie i na zawodach, jedną z głównych fukncjonalności miał być zapis tracków gpsowych. Ostatnio znalazłem program, który jak na razie działa na B2700. To opensource'owy Mobile Trail Explorer. Co prawda rozwój tego midletu idzie bardzo powoli, ale podstawowa dla mnie funkcjonalność jest.
Niestety na starcie okazało się, że nie będzie łatwo. Export Folder (do zapisów plików) jest domyślnie ustawiony na E:/ co w moim Samsungu skutkuje zawieszeniem aplikacji w chwili próby jego zmiany (Samsungi, mają system operacyjnym w którym karta widziana jest jako Mmc/).
Udało się znaleźć rozwiązanie na grupie dyskusyjnej MTE, ponieważ na szczęście użytkownicy Motoroli mają podobny problem (tam ścieżka jest jeszcze inna). Rozwiązaniem miała być zmiana w kodzie i zrobionie nowego builda dla siebie.
Zainstalowałem NetBeans (połowa programistów w firmie na tym pracuje, mogłem zobaczyć jaka to jest kobyła), zaimportowałem źródła, zmieniłem co trzeba, godzinę męczyłem się z kompilacją i jest!
Poniżej link do zmodyfikowanej wersji Mobile Trail Explororer v.1.14 . U mnie działa.
http://adam-piastow.ovh.org/mte.jar
Samsung ma jeszcze jedną wadę jeśli chodzi o javę. Aplikacje można tylko wgrywać przez internet, więc potrzebny jest serwer, żeby ją gdzieś zamienić.
Mam nadzieję, że ten przydługi post komuś pomoże. Akt solidaryzacji z użytkownikami SOLIDów.
Mam problem jeśli chodzi o prawa autorskie. MTE jest opartu na licencji GNU v.2, więc chyba muszę zamieścić też źródła: http://adam-piastow.ovh.org/MobileTrailExplorer.zip
niedziela, 25 października 2009
Powrót: coś dla zainteresowanych koleją z moich okolic
PKP PLK ogłosiło SIWZ na modernizację linii kolejowej Warszawa Zachodnia - Łódź Fabryczna na odcinku Warszawa Zachodnia - Skierniewice.
Pozwoliłem sobie pobieżnie przewanalizować ten dokument i wypunktować fakty, które dotyczą bezpośrednio Piastowa, Pruszkowa i okolic.
- Jóżefinów - wyburzenie budynku nastawni (w zeszłym roku zakończył się jego remont :P )
- Piastów - remont przejścia podziemnego
- Pruszków - likwidacja kłatki nad peronem i jednoczesne przedłużenie tunelu na drugą stronę torów połączone z remontem tunelu.
- Pruszków - wyburzenie obydwu nastawni i budowa jednej
- Pruszków - dobudowanie nowej wschodniej głowicy stacji pozwalającej na przejazd z torów dalekobieżnych na podmiejskie i na odwrót zza perony po stronie Warszawy
- Pruszków - likwidacja przejazdu (na czas budowy wiaduktu udostępniony ma być tymczasowy przejazd kilkaset metrów dalej w stronę Brwinowa
- Parzniew - zupełna likwidacja przejazdu
Tory podmiejskie oraz perony nie będą ruszane, chociaż według zapowiedzi sprzed kilku miesięcy, w 2010 roku ma zacząć się budowa przystanku Ursus Niedźwiadek.
Zanim przetarg i pewnie protesty zostaną rostrzygnięte minie jeszcze sporo czasu. Modernizacja ma być zakończona "na EURO".
Dociekliwi mogą sami zopaznać się ze specyfikacją przetargu na: http://www.przetargi.plk-sa.pl/kprzetarg_szczegoly.php?szczegoly_id=7793661e945f0f90fc1eeb52823c3ca9&futix=-43296000






